Vandaag beginnen we dan toch echt met de Kerry Way. Eerst nog een lekker ontbijt (gebakken ei met gerookte zalm) in ons townhouse, waar het goed toeven was. Gezellige sfeer en een ruime kamer. We moesten wel het raam in de gaten houden, want de duiven zijn hier brutaal en poepen op de vensterbank.

We lopen ruim een kilometer langs een drukke weg. Daarna slaan we af en passeren we een bord over de Kerry Way. Waarschijnlijk is dit het officiële startpunt. We lopen door bossen en langs meren in een parkachtig landschap en passeren het statige Muckross House. Een paar kilometer verder komen we bij Torc Waterfall. Een mooie, maar toeristische plek waar je ook met de auto kunt komen.

Na de waterval klimmen we door bos omhoog. Eerst via trappen, daarna over allerlei soorten paden en weggetjes. We pauzeren even voor water en een snack. Het is erg warm vandaag en de luchtvochtigheid is hoog. Dat maakt de wandeling pittig.

Aan de rand van het bos op een makkelijk pad blijf ik met mijn schoen haken achter een uitstekende kei. Bam! Ik val recht vooruit en knal met mijn linker oogkas hard op een steen. Van het ene op het andere moment lig ik languit op het pad. Au, dit is niet goed. Mijn oogkas zwelt op en ik voel me de eerste minuten niet in staat om op te staan. Ik ben zelfs een beetje misselijk van de harde klap. Chris helpt me naar de kant. Mijn rugzak gaat af en we gaan even rustig zitten om de schade op te nemen. Mijn bril is wat verbogen maar nog heel, gelukkig. Ik heb lichte schaafwonden op mijn handen en linkerelleboog en wat pijn aan mijn rechterknie. De meeste schade zit net boven mijn oog. Daar vormt zich een flinke, snel groeiende bult.

Er passeren twee Amerikanen uit Wisconsin, vader en zoon. Ze bieden heel vriendelijk hun EHBO-set aan, maar dat is niet nodig. We komen hen later die dag nog een paar keer tegen. Ze lopen ook de Kerry Way en slapen vandaag en morgen in dezelfde accommodaties als wij.

Na een minuut of tien lopen we weer verder. Mijn knie is pijnlijk maar ik kan nog lopen. Rond mijn oog wordt het steeds dikker en blauwer, maar verder voel ik me redelijk. We lopen door een prachtig open landschap met glooiende hellingen. Echt zo’n Iers decor zoals je in films en series ziet. Het is tegen de dertig graden en dat maakt de tocht zwaar. We lunchen op het hoogste punt op een bankje samen met de Amerikanen, Joel (67) en zijn zoon Connor (25). Het waait hier een beetje, dat is prettig.

Daarna is het nog flink wat kilometers zwoegen. Ons water is inmiddels op, maar gelukkig passeren we nog Lord Brandon’s Café. Dit is hetzelfde café waar we gisteren werden afgezet na de boottocht van de Gap of Dunloe. Deze keer gaan we op het terras zitten. Het is heerlijk om even uit te rusten met koud water en carrot cake. Inmiddels is het rond mijn oog zo pimpelpaars dat ik mijn bril heb vervangen door mijn zonnebril. Dan zie ik er wat minder eng uit.

Vanaf het café is het nog maar een paar kilometer naar onze B&B. Die ligt prachtig in Black Valley, midden tussen de berghellingen. We zijn er rond half vijf. We knappen snel op na een frisse douche. Om zes uur wordt de warme maaltijd geserveerd. Heerlijk en Margaret is een fantastische gastvrouw. Behalve Joel en Connor is er ook een Duits gezelschap van drie personen. Iedereen zit aan eigen tafeltjes, maar de onderlinge gesprekken zijn geanimeerd. De ruimte is klein, dus we kunnen elkaar goed verstaan.

Na het eten drinken we buiten nog thee en praten we nog wat na. Leuk om met Joel over Amerika te praten in dit serene dal in Ierland. Hij was in zijn werkzame leven journalist en daarna politiewoordvoerder in Madison (Wisconsin). Nu is hij nog actief als woordvoerder van de verkiezingscommissie in Wisconsin.

Overnachting: Shamrock Farmhouse

Gelopen: 25,0 km
Omhoog: 618 m
Omlaag: 603 m