Het is grijs, koud en regenachtig buiten. Echt Iers weer. Binnen is het ontbijt alweer goed verzorgd. Zowel gisteren als vandaag praten we met Therese, de vriendelijke gastvrouw van deze grote en prachtig gelegen B&B. Ze is lief en bezorgd om ons vanwege het slechte weer.

We hebben goede regenkleding bij ons en optimistisch, want meestal lijkt het weer binnen slechter dan wanneer je eenmaal buiten bent. Dus we gaan weer op pad.

We lopen eerst even over asfalt, maar slaan al snel af op een pad omhoog naar de kam van een heuvel. We hebben binnen no time weer natte voeten en de wind giert om ons heen. We zijn er inmiddels aan gewend en lopen voor ons doen vlot over de eerste heuvel heen. We vinden het allebei een prachtige tocht met schitterende uitzichten over de baaien. De Beara Way voelt ruiger, rauwer en afgelegener dan de Kerry Way. Landschap en weer bepalen het ritme hier.

Er volgt een tweede heuvel. Opnieuw prachtige uitzichten over de baaien en de vallei.

Tenslotte volgt nog een derde klim. Dit keer over de Old Copper Road. Deze is verhard, dus minder soppen in de schoenen, maar wel steil. Inmiddels lopen we door de mist, dus behalve wat schapen zien we niet veel.

Even later trekt de mist wat weg en passeren we tijdens de afdaling het Mountain Mine Man Engine House, een bijzonder gebouw uit 1862 dat vroeger werd gebruikt om mijnwerkers veilig in en uit de diepe kopermijnen te brengen. In de verte zien we de gekleurde huisjes van Allihies liggen.

We komen een groep Amerikaanse toeristen uit Los Angeles tegen. We hebben direct een geanimeerd en gezellig gesprek. Het is opvallend hoe vaak we in gesprek raken met Amerikanen. We kennen het land natuurlijk ook goed. Ze grappen dat ze hun land zijn ontvlucht vanwege Trump.

In Allihies vallen we met onze neus in de boter. Het is de laatste dag van het driedaagse Michael Dwyer Festival. Bij de Coppermines Lodge, waar we logeren, staan allemaal kraampjes op het terrein. Als we rond twee uur aankomen, hebben de eigenaren het erg druk en schrikken ze dat we al zo vroeg zijn. Wij zijn ook vroeg. We kunnen onze rugzakken achterlaten en gaan iets eten bij O'Neill's Bar & Restaurant. Onderweg was het te nat en koud om te pauzeren.

Daarna lopen we naar het kleine Copper Mine Museum, dat het mijnverleden van Allihies laat zien.

We zijn rond half vier weer terug bij de lodge. Een groot woord voor een voormalig hostel, dat nog steeds die sfeer heeft. Er is een grote, rommelige keuken waar we thee kunnen zetten en morgenochtend zelf kunnen ontbijten. Onze kamer is ruim en heeft een eigen badkamer. Er is één handdoek per persoon. We vragen nog een extra handdoek, maar die zijn allemaal in de was en komen morgen pas terug. De vriendelijke Zuid-Koreaanse eigenaresse is zo druk geweest met het festival dat ze het nauwelijks kan bijbenen. Later spreken we haar wat langer. Een vrouw van de wereld die nu in dit piepkleine dorp getrouwd is met een Ier en haar weg zoekt.

Om vijf uur gaan we naar Jimmy’s Bar. Het is er druk, maar we vinden een fijn plekje aan een tafeltje om iets te drinken en te genieten van traditionele Ierse muziek. Erg leuk. Er is een groep muzikanten die samen spelen, maar soms ook solo optreden. Er zijn violisten, twee accordeonisten, een gitariste, een fluitiste en een zangeres. Als ze samen spelen wordt er gewoon doorheen gepraat. Tijdens de solo’s is het publiek stil. Mooie, soms ontroerende Ierse muziek.

Rond zeven uur halen we eten bij een foodtruck tegenover onze accommodatie. We eten het op onze kamer op. Daarna nog een kop thee en wat ontspanning. Alweer een heerlijke dag.

Overnachting: Coppermines Lodge

Gelopen: 13,7 km
Omhoog: 662 m
Omlaag: 656 m