We trekken iets over half negen de deur van de voormalige Holly Bar achter ons dicht. Niet op slot, want dat hoeft in dit kleine dorp niet, had Anna-Marie ons gisteren gezegd.

Als we na zeshonderd meter het dorp weer uit zijn, mis ik mijn stokken. Nee hé! Gelukkig zijn we nog in de buurt en kunnen we terug naar het huis. Rond negen uur vertrekken we dan toch echt.

Al snel verlaten we het asfalt en klimmen we over drassige, glibberige paden naar de top van een heuvel. Hier zien we de zee weer. Het is nu droog, maar het heeft vanaf gistermiddag tot diep in de nacht enorm geregend, dus de paden zijn er niet beter op geworden.

We lopen over de langgerekte top van de heuvel verder. Het waait stormachtig. Bij iedere stap worden we opzij geblazen. Het is ploeteren, maar tegelijk genieten we van die wilde natuur. Ik vind het Beara-schiereiland tot nu toe heel erg mooi.

We dalen weer af, volgen even een asfaltweggetje en slaan dan opnieuw af op een nat pad. De hoogteverschillen in deze etappe zijn beperkt. We gaan wel veel op en neer, maar het wisselt steeds af. Het zijn vooral de zompige paden en het voortdurend kijken waar je je voeten neerzet die het vermoeiend maken.

We lopen langs het prachtige langgerekte meer Lough Fadda, dat soms niet meer is dan een brede rivier.

Na een paar kilometer verruilen we het drassige pad opnieuw voor asfalt. Normaal zijn we niet zo van het asfalt lopen, maar in Ierland vinden we het juist fijn om even een adempauze te hebben van de natte paden.

We moeten erg lachen om twee lammetjes. Ze staan rustig te grazen in een eigen wei, maar zodra ik langsloop met mijn opvallende witte regenjas komen ze luid blèrend op me af. Ze denken waarschijnlijk dat ik hun moeder ben. Ze blijven enthousiast springen en blèren bij het hek, ook als we al een stuk verder zijn. Zo schattig.

Overigens heb ik deze wat futuristisch uitziende witte regenjas onlangs goedkoop via Amazon gekocht. Het is een Columbia OutDry Extreme Eco jas (geïntroduceerd in 2017) met een waterdichte laag aan de buitenkant. Dit materiaal heeft geen DWR herbehandeling nodig zoals een Gore Tex jas met interne membraan. Hij bevalt goed en houdt me ook na uren regen echt droog. Chris heeft een nieuw model jas met dit materiaal in het zwart. Fijne jassen voor het koele, natte Ierland.

We lunchen met crackers en kaas op een plek met mooi uitzicht op een baai met wat bootjes.

Tenslotte volgt een prachtig stuk vlak langs de wilde kust van Coulagh Bay. Ook hier weer natte paden en harde wind. Pittig lopen, maar het mag de pret niet drukken. Het is hier prachtig. En inmiddels is zelfs de zon gaan schijnen. We hebben vrijwel de hele dag droog weer gehad. Fantastisch.

We zijn rond drie uur in Eyeries en lopen eerst even door de paar straten met de fotogenieke gekleurde huisjes. Daarna gaan we naar onze B&B, fraai gelegen boven op een heuvel met uitzicht over de baai. Onderweg maken we een reservering bij het enige restaurant in het plaatsje, Eyeries Rocks Café, waar we ‘s avonds verrassend lekker eten.

Na het eten nog een bezoekje aan O’Sullivan’s Food Store en alweer is een hele mooie dag voorbij.

Overnachting: Coulagh Bay House

Gelopen: 17,4 km
Omhoog: 733 m
Omlaag: 735 m