Het weer ziet er somber uit. Regenachtig en een compleet grijze lucht. Anders dan op de voorgaande dagen, toen we altijd nog wel een sprankje blauw konden ontdekken. Toch hebben we er zin in. Vandaag is onze laatste wandeldag en zijn we extra gemotiveerd om de combinatie van de Kerry Way en de Beara Way tot een goed einde brengen. Het is toch best stoer dat we dat doen. We vertrekken al om acht uur.

We genieten van de prachtige natuur van Ierland, maar een wandelvakantie is nog zoveel meer. De combinatie van beweging, natuur en avontuur maakt van elke wandeldag een prestatie die veel voldoening geeft. Het sportieve element, zeker als zeventigers, vinden we ook heel leuk. Tijdens zulke vakanties gaat onze conditie ook vooruit. Gecombineerd met de luxe van overnachtingen in B&B’s en hotels vinden we het een heel fijne manier van vakantie vieren.

Vandaag moeten we het vooral hebben van de sportieve voldoening. We hebben nog niet eerder een dag gehad waarop de mist zo lang bleef hangen en de wind zo non stop stormachtig was. Behalve wat schapen op een paar meter afstand zien we nauwelijks iets.

Sportief komen we zeker aan onze trekken. Een kilometerslange klim door regen en mist naar het hoogste punt van de Beara Way houdt ons een paar uur bezig. Eerst over een stenig pad, later over drassige, zompige trajecten. Van paden kun je eigenlijk niet meer spreken. We volgen de gele paaltjes die de route aangeven. Onze schoenen en sokken zijn doorweekt. En omdat het ook nog stormachtig waait, krijg ik last van koude voeten. Normaal heb ik eerder last van koude handen, maar deze wandelvakantie heb ik mijn dikke wanten met kleine karabijnhaken aan mijn rugzak hangen. Zo kan ik ze al lopend op elk moment aantrekken en weer terughangen.

We zijn echt aan het ploeteren vandaag. Op een gegeven moment roep ik tegen Chris dat er ergens een meer moet zijn. Chris roept terug dat we er vlak langs lopen. Het is zo mistig dat ik het niet eens had gezien.

Als we het hoogste punt zijn gepasseerd is de wind wat minder en kunnen we iets verder kijken. We stoppen eventjes voor wat crackers met kaas. Het afdalen zelf  is lastig. Op de gladde, natte paden glijd je snel weg. Chris valt zelfs een keer.

Het wordt geleidelijk wat lichter en we zien een groot meer (Barley Lake) in de verte verschijnen.

De afdaling lijkt eindeloos te duren, maar dan bereiken we eindelijk een asfaltweggetje. Wat een welkome afwisseling na al die nattigheid.

Het is daarna nog bijna twee uur lopen naar ons hotel in Glengarriff. Een wat saai stuk, al is het gedeelte door Glengarriff Woods Nature Reserve best aardig.

Rond drie uur zijn we er. Helemaal moe, maar blij dat we de tocht hebben volbracht. De vrouw bij de receptie vraagt of ik gevallen ben. Ja...ruim twee weken geleden. Het is nog steeds zichtbaar.

We eten vroeg bij Mac Carthy's Bar: verse groentesoep en een vispastei. Lekker.

We kunnen morgen vroeger ontbijten dan gebruikelijk in dit hotel. Heel fijn, want dan kunnen we op tijd naar de bushalte voor de bus naar Cork. Dit speciale busje van Harrington’s (20 euro p.p.) rijdt maar twee keer per dag en dat mogen we niet missen. Via e-mail heb ik twee zitplaatsen gereserveerd.

Overnachting: Casey’s Hotel

Gelopen: 18,3 km
Omhoog: 941 m
Omlaag: 937 m