De rugzakken zijn ingepakt en het huis is opgeruimd. We staan om negen uur helemaal klaar voor een nieuw wandelavontuur. Veel te vroeg, maar we gaan deze keer met het openbaar vervoer naar het vliegveld in Eindhoven en je weet het maar nooit met al die onverlaten die gisteren op Prinsjesdag het spoor hebben ontregeld met stalen buizen op de rails. Gelukkig vandaag niet en rond kwart voor elf zijn we op de luchthaven.

In de vertrekhal zien we op het bord dat onze vlucht 40 minuten vertraging heeft, dus hebben we ineens wel erg veel tijd. Bummer, maar zolang de vlucht niet geannuleerd wordt, is het prima.

Uiteindelijk vertrekken we om drie uur (ruim een uur te laat), maar we hebben wind mee en in Wenen verschijnen de rugzakken echt supersnel op de bagageband. Heel fijn, want nu halen we met gemak de rechtstreekse trein naar Attnang-Puchheim van half zes en hebben we zelfs tijd om wat broodjes en beleg te kopen voor onderweg.

In de trein bemachtigen we een zitje voor twee met een tafeltje. Lekker plekje om onze broodjes op te eten. Het laatste kwartier raken we in gesprek met een oudere man. Het gaat wat moeizaam, want het Oostenrijkse Duits is echt lastig te verstaan. Verrassend genoeg kan hij wat Nederlands: een paar plaatsnamen en het woord ‘kleinkinderen’. Ik zeg trots dat we negen kleinkinderen hebben. Hij blijkt er maar liefst tien te hebben.

Dan geeft hij mij een klein medaillonnetje van Maria en een kaartje met uitleg over Die wunderbare Medaille. Het is een katholiek symbool van bescherming en vertrouwen. Een lief gebaar en ik heb het gelijk aan mijn kettinkje gehangen. Nu maar hopen dat Maria de komende dagen voorkomt dat ik van de berg abrutsch.

Om acht uur zijn we bij ons hotel, schuin aan de overkant van het station van Attnang-Puchheim. Morgen in een kwartiertje met een boemeltreintje naar Gmunden en dan lekker wandelen. Zin in!

Overnachting: Höckner Plaza Hotel, Attnang-Puchheim.