Na een prima, maar vrij prijzig verblijf in Gasthof Gosauschmied zijn we vanmorgen om acht uur weer onderweg. Vandaag lopen we de etappe van de BergeSeen Trail van Gosau-Hintertal naar Hallstatt.

Het wordt een etappe met veel klimmen en dalen, dus we gaan voortvarend van start. Zo voortvarend zelfs dat we al na een half uur een paadje te vroeg naar boven nemen. We hebben het pas door als het pad steeds minder zichtbaar wordt en uiteindelijk helemaal niet meer bestaat. We hebben geen zin om terug te gaan, dus klimmen we zonder pad verder. Ergens zouden we een grindweggetje moeten tegenkomen.

Het is een supersteile helling vol hoog gras, struiken en omgevallen bomen. Zo maak je dus snel een verkeerde beslissing, want dit is eigenlijk gekkenwerk. Gevaarlijk bovendien, en het kost ook nog eens veel tijd.

Na een half uurtje ploeteren kunnen we opgelucht ademhalen. We zijn bij het grindweggetje. We kunnen dit volgen om weer op de BergeSeen Trail te komen.

We klimmen steeds verder omhoog. De bergen zijn hier echt steil. We leggen minder dan twee kilometer per uur af, omdat we zoveel hoogte moeten overbruggen. Het bos is prachtig. Deze keer vooral met fijnsparren. De bodem is weelderig bedekt met mossen en varens en overal schieten paddenstoelen uit de grond. Steeds vaker zien we ook grote, knalrode exemplaren.

Dan komen we aan bij het Löckermoos, een bijzonder hoogveengebied midden in de bergen. We lopen over houten vlonderplanken door het veen, tussen lage struikjes van bosbes en veenbes en lage bergdennen. In het midden ligt een klein, donker meertje en in de verte zien we de bergen. Het veen is hier eeuwenlang gevormd uit plantenresten die door het natte en zuurstofarme water nauwelijks verteren. Een heel bijzonder landschap, zo hoog in de bergen.

Na het hoogveen blijft het prachtig. We passeren de kleine Grubalm Hütte. Fijn, want het is koud en een kop warme thee met Apfelstrudel doet ons goed. Er zijn een paar dames aan het werk die vol ongeloof kijken als we vertellen welke delen van de BergeSeen Trail we al gelopen hebben en nog gaan doen. Ze rollen met hun ogen als we zeggen dat we vandaag nog naar Hallstatt gaan. Ik word er wat onzeker van. Is ons plan wel haalbaar? Het is toch een officiële etappe?

Om kwart over elf lopen we weer verder. We duiken het bos in om opnieuw een paar honderd meter te klimmen. Ik ben verbaasd dat we nog steeds zoveel omhoog gaan.

Dan vlakt het af en verdwijnt het bos. We zijn aangekomen bij de prachtige Plankensteinalm. Wat een verademing na al dat klimmen. Voor ons liggen groene bergweiden en rondom zien we de bergen. Er staat een enkele houten hut en verder is het hier vooral heerlijk open en rustig. Dit is waarvoor je die hoogtemeters maakt. Wat een prachtig gebied!

En dan moeten we toch echt weer omlaag. Aan het einde van het open landschap hangt een bordje: ‘Ueber Durchgang Alpe Salzberg nach Hallstatt 3 Std.’. We zijn benieuwd of we in de buurt van die drie uur komen. Dan zouden we er rond vier uur moeten zijn.

Het eerste deel van de afdaling is heel steil. Het pad gaat door de smalle Durchgangsklamm, waar de rotswanden dicht op elkaar staan. Donker en ruig, en we moeten goed kijken waar we onze voeten neerzetten. Dan vlakt het af en passeren we de Durchgangsalm. Er staat een picknicktafel en het zonnetje breekt door. Een mooie stop voor wat crackers met kaas. Het is rond twee uur.

We zijn de hele dag nog niemand tegengekomen. Hier horen we wat mountainbikers. Er loopt een grindweggetje in de buurt.

We dalen verder af. De natuur is hier heerlijk. We komen langs velden met bloeiende munt. De paden zijn slecht onderhouden. Er zijn ooit loopplanken neergelegd over het vochtige terrein, maar die zijn op veel plekken verrot en overwoekerd. Bovendien zijn ze vaak spekglad. Heel goed kijken dus, dat je er niet ineens naast stapt of vanaf glijdt. Sommige delen gaan we voetje voor voetje.

Chris gaat nog een keer onderuit, maar kan gelukkig verder lopen. Een ongeluk zit hier echt in een klein hoekje.

We zijn helemaal blij als we op een grindweggetje uitkomen. We zijn er nu bijna. Nog een klein uurtje flink dalen en dan komen we aan bij de Salzbergbahn. Het is half vijf. We hebben het gehaald en zijn helemaal trots. Wat een etappe!

De Salzbergbahn is geen gewone kabelbaan, maar een soort kabeltrein die over rails naar beneden rijdt. En we hebben geluk, want de nieuwe Salzbergbahn is pas een paar weken geleden weer opengegaan na een complete vernieuwing. Tijdens de afdaling zien we Hallstatt steeds dichterbij komen, met de prachtige Hallstätter See en de bergen erachter.

En dan staan we ineens midden tussen de toeristen in Hallstatt. Wat een omschakeling! Na uren wandelen door stille bossen, over almen en door het hoogveen is het hier ineens een drukte van jewelste. Toeristische winkeltjes, terrasjes en overal mensen die foto’s maken. Hallstatt is niet voor niets zo bekend. Het kleine dorpje is prachtig tegen de steile bergwand aangebouwd, direct aan het meer en enorm fotogeniek.

We lopen snel naar ons Gasthof, waar we een balzaal van een kamer krijgen. Heel fijn en ook nog eens de goedkoopste kamer van deze vakantie.

Niet veel later eten we er ook heerlijk. Daarna nog snel wat boodschappen bij de supermarkt ernaast en dan uitrusten.

Overnachting: Gasthof Weisses Lamm, Hallstatt.

Gelopen: 15,5 km
Omhoog: 1030 m
Omlaag:  929 m