Als we vanmorgen beneden komen, staat het ontbijtbuffet keurig klaar. Normaal loopt er wel iemand van het hotel rond, maar hier is niemand te bekennen. Geeft ook niet, we vinden onze weg wel.

Als we zitten te eten, komt er een vrouw naar ons toegelopen. Ze zegt dat we aan haar gereserveerde tafel zitten. En inderdaad zien we het nu. Op tafel staat een klein bordje met „reserviert“. Dat was ons niet opgevallen, omdat er nog wat andere dingen op tafel staan, zoals een donkere, staande menukaart. We verontschuldigen ons en verwachten eigenlijk dat het geen probleem is en dat zij en haar man wel aan een ander tafeltje gaan zitten. Er is verder niemand en alle andere tafels zijn vrij.

Maar nee, ze blijft hardnekkig staan. Wat een vreemde situatie. Omdat we geen zin hebben in gedoe, verhuizen we braaf al onze spullen naar een andere tafel. De vrouw loopt ondertussen naar de keuken en sommeert een medewerkster om haar gereserveerde tafel schoon te maken. Wat een tante zeg. Manlief staat erbij en kijkt ernaar. Geen idee waarom ze zo gehecht is aan die ene tafel. Aardstralen? Wie zal het zeggen.

Tegenover het hotel is een bushalte. Handig, want zo kunnen we met de bus naar Seeklause, aan het westelijke uiteinde van de mooie Grundlsee.

Het is vandaag onze laatste dag in deze omgeving en die willen we gebruiken om naar de Tressensteinwarte te lopen. Dit is een houten uitkijktoren boven op de Tressenstein, met een prachtig uitzicht over de meren en bergen van het Ausseerland.

We lopen vanaf Seeklause over asfaltweggetjes naar boven. Onderweg passeren we nog de villa van de opa van de beroemde dirigent Herbert von Karajan, die hier als kind vaak kwam.

Om tien uur zijn we op de Tressensteinsattel en begint de veel steilere klim naar de toren. Op de bordjes staat dat het een uur lopen is, maar wij zijn er al na veertig minuten. Omhoog lopen gaat best goed.

Het uitzicht vanaf de toren is fantastisch. Het is prachtig weer en we zien de Grundlsee en het Totes Gebirge, Bad Aussee, het Dachsteinmassief met de witte gletsjers, de Altausseer See aan de voet van de berg Loser en de imposante Trisselwand. Echt een mooie afsluiter van onze wandeldagen in het Salzkammergut en Ausseerland.

We dalen voorzichtig de steile paadjes weer af en lopen via grindweggetjes en bospaden verder naar beneden richting Bad Aussee.

Om één uur zijn we in het centrum van Bad Aussee en strijken we neer op het terras van Kurcafé-Konditorei Lewandofsky-Temmel. Het is hier druk, maar we vinden nog een tafeltje in de schaduw. Heerlijk uitblazen met sandwiches en een kop thee. Ondertussen kijken we hoe laat de trein naar Linz gaat. We hebben nog ruim de tijd, dus nemen we nog een tweede kop thee en een stuk taart.

Daarna lopen we verder naar het station van Bad Aussee en reizen we met de trein naar Linz. Een beetje een willekeurig gekozen tussenstop, zo halverwege Salzkammergut en de Wachau. Morgen reizen we verder naar Melk in de Wachau.

We eten bij een verrassend gezellig Italiaans restaurantje in de buurt van ons hotel. Een mooie afsluiting van een prachtige wandeldag én van onze tijd in het Salzkammergut en Ausseerland.

Overnachting: Hotel Lokomotive, Linz

Gelopen: 11,3 km
Omhoog: 558 m
Omlaag: 583 m