We zijn vannacht aardig in de weer geweest om muggen te vangen. Het was onbegonnen werk. Uiteindelijk zijn we toch in slaap gevallen, maar vanmorgen natuurlijk vroeg wakker van het gezoem. Toen ik het licht aandeed, zag ik er gelijk wel zes op de muur zitten. Gek genoeg hebben we er in andere hotels en ook buiten nog helemaal geen last van gehad. Zou het aan het huis liggen? Het is toch een beetje vergane glorie.

Bij het ontbijt worden we weer allerhartelijkst begroet door het oudere echtpaar. Ze doen enorm hun best om het ons naar de zin te maken. Aandoenlijk, maar tegelijkertijd ook een tikje ongemakkelijk.

Als we weggaan, geven ze ons allebei een hand. Echte lieverds. Gezien hun leeftijd en de staat van het huis denk ik dat we weleens bij hun laatste gasten kunnen horen.

Vandaag is het plan om twee etappes van de Welterbesteig Wachau te lopen. Ze zijn allebei wat korter, dus een combinatie zou haalbaar moeten zijn. Wat ik alleen niet had bedacht, is dat we dan twee keer de klim moeten maken vanaf de Donau naar de top van de omringende heuvels. We zullen zien hoever we komen.

Vanuit Emmersdorf klimmen we door het bos omhoog. Het is nu nog koel, maar het wordt een onverwacht warme dag voor eind september. Al snel gaan de vesten uit.

Eigenlijk vind ik het een wat saaie klim, zo voortdurend tussen de bomen. Ik ben blij als het wat afvlakt en we meer door open gebieden lopen, met weilanden en schattige kleine boerendorpen.

Het is inmiddels half twaalf en hemelsbreed zitten we nu niet eens zo ver meer van Maria Laach. Dit is de plaats waar we vanavond slapen. Maar als we de Welterbesteig Wachau volgen, moeten we eerst weer helemaal afdalen naar de Donau, naar het plaatsje Aggsbach Markt, en van daaruit opnieuw omhoog naar Maria Laach. Dat betekent veel extra kilometers en hoogtemeters.

Ik twijfel wat we zullen doen. Gelijk naar Maria Laach en véél te vroeg aankomen, of toch weer afdalen naar de Donau, daar ergens lunchen en vervolgens opnieuw de klim naar boven maken? Wat kan ik toch ineens twijfelen aan mijn eigen kunnen. Chris hakt de knoop door. We doen gewoon wat het oorspronkelijke plan was. Dat gaat ons echt wel lukken.

We dalen dus af naar de Donau. Voor mijn gemoedsrust volgen we wel het asfaltweggetje in plaats van de bospaden, om wat tijd te winnen.

We lunchen heel prettig op het terras van Restaurant Genussterrasse in het plaatsje Aggsbach Markt. We kijken uit op de Donau. We waren er echt aan toe. We hebben al 16 kilometer gelopen en het is half twee.

Om twee uur klimmen we weer naar boven. Ik vind het een veel leukere klim dan die van vanmorgen. Veel vaker hebben we een mooi uitzicht op de Donau en de omliggende heuvels. En de bossen maken al snel plaats voor weilanden en sfeervolle kleine boerendorpen.

We passeren ook heel veel kerstboomkwekerijen, met vooral Nordmann-kerstbomen. De grotere exemplaren zijn al voorzien van labels van de winkels waar ze terechtkomen.

Om half vijf zijn we bij ons hotel in het sfeervolle plaatsje Maria Laach. Snel eerst nog even naar het supermarktje aan de overkant. Ik heb ineens enorme zin in frisdrank. Het zal door de warmte komen, want dat drink ik normaal nooit.

Ik heb ook het avondeten erbij geboekt. Om zes uur worden we in het restaurant verwacht. We krijgen een tafeltje toegewezen. Het is druk. Op alle tafeltjes staan naambordjes. Het lijken gasten te zijn die er meerdere dagen verblijven, want ze lopen allemaal rechtstreeks naar hun eigen tafeltje. Wij zijn een beetje vreemde eenden in de bijt in onze wandelkleren.

Het eten is goed en wordt snel opgediend. Heel fijn, want na zo’n pittige wandeldag en een flink glas Grüner Veltliner kan ik niet meer heel lang tafelen.

Overnachting: Hotel Ringl, Maria Laach.

Gelopen: 23,6 km
Omhoog: 964 m
Omlaag: 633 m