Voor de laatste uren in Wenen heb ik een stadswandeling van internet geplukt. Al lopend passeren we nog wat bezienswaardigheden. We zijn niet van die stadsmensen en na een wandelvakantie is een drukke stad al helemaal overweldigend.

We kunnen de rugzakken achterlaten in een afgesloten ruimte van onze accommodatie en ze vanmiddag weer ophalen.

We gaan eerst ontbijten. De Aida Konditorei is al open. Van binnen is alles roze en ook de serveersters zijn in schattige roze outfitjes gestoken, compleet met roze haarband. Erg popperig. Eigenlijk niet meer van deze tijd.

Als onze serveerster al kauwgom kauwend onze bestelling komt opnemen ziet ze er schattig uit, maar ze lijkt ogenschijnlijk niet heel veel zin in de dag te hebben. We bestellen een Wiener Frühstück met thee. Ze vraagt: “English Breakfast?” Nee, zeg ik: “Wiener Frühstück.” Ik had echt even niet door dat ze het over de thee had. Ze kan er gelukkig om lachen. Chris plaagt nog even door en vraagt om Irish Breakfast. In Ierland is dat dé zwarte thee. Het gesprek gaat nog even door en uiteindelijk komen we zelfs bij het Nederlandse ontbijt uit. Ineens is het toch nog heel gezellig met deze kauwgom kauwende serveerster.

Daarna lopen we flink wat kilometers door de stad. We zien prachtige kerken, concert- en muziekgebouwen, musea, statige overheidsgebouwen, parken en beelden. En natuurlijk heel veel toeristen en volle terrassen op deze warme oktoberdag.

Onderweg drinken we thee met een trio van minitaartjes bij het sjieke Café Landtmann. Een prima plek om even te zitten en mensen te kijken.

Om half één halen we de rugzakken op en slenteren we verder naar het grote Stadtpark. In dit park staat het beroemde vergulde beeld van Johann Strauss, de walskoning van Wenen. We pauzeren op een bankje. Beetje lezen en mensen kijken.

Daarna lopen we naar het winkelcentrum Landstraßen-Center. We kijken even rond en lunchen heerlijk bij een Aziatisch cafeetje.

Om drie uur gaan we met de CAT naar het vliegveld. Helaas weer pech. Het vliegtuig heeft anderhalf uur vertraging. Hangen en wachten dus.

Rond kwart voor tien zijn we geland en hebben we de rugzakken weer van de bagageband gehaald. We lopen naar de bushalte om met het openbaar vervoer naar huis te gaan. Maar de bus en de trein blijken helemaal niet goed op elkaar aan te sluiten. Nee hè. Dan maar met een taxi. Een prijzig ritje, maar we zijn zeker anderhalf uur eerder thuis. En dat is heel fijn, want Chris moet morgenochtend vroeg alweer naar Madrid voor zijn werk en moet zijn koffertje voor die reis nog pakken.

We vonden het een hele afwisselende wandelvakantie. Het Salzkammergut en Ausseerland vonden we prachtig, vooral door de indrukwekkende Kalkalpen die overal het landschap bepalen. Grote meren, steile rotswanden, groene almen en gezellige plaatsjes wisselden elkaar af. En het terrein bleef maar veranderen. Dan weer makkelijk lopende grindpaden of verharde weggetjes en even later supersteile, lastige paden over rotsachtig terrein, soms met diepe afgronden ernaast. Heel divers.

De Wachau was weer heel anders. Droger, met minder mossen, varens en paddenstoelen en daardoor soms wat minder spannende bossen. Daar stonden dan weer de vele fruitbomen tegenover, vol appels, peren en pruimen. Ook de kleine boerendorpen vonden we erg sfeervol. Het hoogtepunt waren voor ons de etappes tussen Mühldorf en Krems, met de prachtige wijngaarden, de droogstenen muurtjes en steeds weer de Donau in beeld. Zeer de moeite waard.

Deze manier van reizen is ons weer uitstekend bevallen. Zolang we kunnen, zijn we nog niet uitgewandeld.