Vandaag gaan we lopen van Mühldorf naar Weißenkirchen. We zijn al om kwart over acht onderweg. Net als de afgelopen dagen is de hemel weer strakblauw. Wel nog koud zo ’s morgens vroeg.

Omdat het een flinke afstand is, smokkelen we wat met de route. We slaan een klein lusje over en lopen gelijk richting het plaatsje Spitz.

Inmiddels kennen we het landschap rond de Donau al een beetje. Gemengde bossen op steile hellingen, afgewisseld met wat opener, landelijk gebied met veel fruitbomen, vooral appels. We hobbelen er bijna als vanzelfsprekend doorheen, tot we langs de eerste wijngaarden lopen. Het landschap en het uitzicht veranderen. Op de steile hellingen maken de bomen plaats voor wijngaarden. Soms glooiend en soms met terrassen, met droge stenen muurtjes ertussen.

Het is echt gezellig lopen tussen al die wijngaarden. Veel druiven zijn al geplukt, maar af en toe is er een veld waar de trossen er nog aan zitten. In de verte zien we druivenplukkers aan het werk. Bij sommige wijngaarden staan bordjes van de wijnhuizen met daarop de druivensoort. We zien Riesling, maar vooral Grüner Veltliner. Twee druivenrassen die hier goed gedijen op de droge, stenige hellingen.

Rond half twaalf zijn we afgedaald naar het rustige plaatsje Spitz. We verlaten de route op zoek naar een cafeetje om te lunchen. Horecagelegenheden hebben hier vaak Ruhetag en natuurlijk altijd net als wij er zijn.

Aan de Donau is Pizzeria Donauprinzessin open. We gaan buiten zitten en delen een heerlijke pizza calzone. Gezellige plek. Ook veel fietsers hier. De Donauradweg is duidelijk een populaire route.

Daarna lopen we weer naar boven richting de historische verdedigingspoort, de Rote Tor. Mooi uitzicht hier over Spitz, de wijnvelden en de Donau. Nog wat verder omhoog komen we langs een paar mooie uitzichtpunten over de Donau.

Dan volgt de klim op de Michaelerberg. We lopen door het bos. Je merkt dat de natuur te lijden heeft van de langdurige droogte in de zomer. Sommige bomen en struiken hebben het moeilijk in dit toch al droge landschap. We komen langs mooie rotsformaties waar we een prachtig uitzicht hebben op de Donau en de wijngaarden.

Dan zien we een bordje naar het dorpje St. Michael. Het is twee uur en de Welterbesteig maakt nog een flink aantal lussen door het bos boven de wijnvelden. Terwijl ik het ook wel leuk vind om tussen de wijngaarden door te lopen. Chris vindt dat ook prima, dus we wijken af van de officiële route en volgen het steile paadje naar beneden.

Om half drie staan we bij de Wehrkirche St. Michael. We lopen er even binnen. Ernaast staat nog een fraai oud, kapelachtig gebouw. Hier werden vroeger de beenderen van overledenen bewaard.

Het is zo warm buiten dat we al bijna door ons water heen zijn. We zien een tuinkraan bij de kerk en vullen daar wat flessen met water. Dat komt goed uit!

Dan lopen we tussen de wijngaarden en langs wijnhuizen over de mooie Weinwanderweg naar Weißenkirchen. Een rustiger en vlakker alternatief voor de hogere route, zeker met dit warme weer.

We zijn om kwart over vier bij ons hotel. Het lijkt eerder een museum, met zoveel antiek en vitrinekasten vol snuisterijen. We slapen in de grote Sissi-kamer: een hoge balzaal vol antieke fauteuils en kasten, een glazen tafeltje, gouden details, tierelantijntjes en prachtige, drukke stoffen. Zelfs de douche en wastafel hebben gouden accenten.

Sissi, de beroemde keizerin Elisabeth van Oostenrijk, hield van luxe en elegantie. Dat is hier goed gelukt. Het is prachtig, maar met al die drukke decoratieve meubeltjes en accesoires raak ik mijn eigen spullen voortdurend kwijt.

Voor het avondeten had ik een reservering gemaakt bij Restaurant Heinzle. Er is verder niets open, dus het is er druk. We eten buiten. Het lijkt wel een zomeravond, zo zacht is het nog. Het eten is erg lekker. Het is hier in de wijnstreek wel wat duurder dan tot nu toe.

Overnachting: Boutique Hotel Ur-Wachau, Weißenkirchen

Gelopen: 19,1 km
Omhoog: 700 m
Omlaag: 787 m