Na een prima ontbijt, met de twee lieve honden van de Hochsteinalm aan onze voeten, vertrekken we om half negen. We lopen een klein stukje terug en worden luidkeels begroet door de ezeltjes, die ook al actief zijn.

Op een bordje zien we dat Gasthaus In der Kreh 35 minuten lopen is. Het ligt op onze route. Wat niet op het bordje staat, is dat het 300 meter lager ligt. We moeten supersteil afdalen door het bos. Niet zonder gevaar. We doen er dan ook veel langer over en zijn pas rond tien uur bij In der Kreh. Het is nog gesloten, dus lopen we verder over veel makkelijkere onverharde landweggetjes.

Na een paar kilometer komen we aan bij de mooie Vorderer Langbathsee. Een groot, helder bergmeer aan de voet van het indrukwekkende Höllengebirge. Er zijn hier wat dagjesmensen en er is een cafeetje (Langbathsee Stüberl) dat net opengaat. Fijn voor een kop thee met Apfelstrudel.

Twee kilometer verder ligt weer een meer. Zo mogelijk is deze Hinterer Langbathsee nog idyllischer. Het is kleiner en ligt direct tegen de steile, gigantische rotswanden van het Höllengebirge aan. Verrassend mooi!

Daarna gaan we wat meer omhoog. We volgen een grindweggetje met haarspeldbochten. Dat is iets langer dan het officiële pad, dat recht tegen de helling omhoog gaat en het grindweggetje een paar keer kruist. Op het hoogste punt houden we een korte lunchpauze. We hebben bananen, crackers en smeerkaas bij ons.

Als we verdergaan over een smal bospad dat dwars over een heel steile helling loopt, gaat het mis. Het pad (tenminste, dat denken wij) wordt steeds minder goed zichtbaar. We gaan steeds langzamer en het wordt steeds gevaarlijker. De stokken zakken weg in de bladeren en naast ons gaapt de diepte. Op mijn Garmin zie ik dat we te laag lopen ten opzichte van de track. We moeten een stuk omhoog, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Stapje voor stapje lopen we schuin omhoog. Meer dan eens moeten we ons stevig vasthouden aan stammen en takken van boompjes om niet de diepte in te rollen. Het kost veel tijd en energie en we zijn dan ook helemaal opgelucht als we het echte pad weer kruisen. Ook niet makkelijk lopen, maar wel een stuk beter.

We passeren weer een meertje, de Taferlklaussee. Klein, maar fijn. Bij de Taferlklausstube drinken we een kop thee met wat lekkers erbij. Een leuk plekje en fijn om onderweg zulke korte stops voor een kop thee te kunnen maken.

En dan verkijken we ons toch nog behoorlijk op het laatste deel van de etappe. Het blijkt nog een paar uur lopen door het bos, aan de voet van de steile wand van het Höllengebirge. Het wordt vier uur, vijf uur, half zes en nog steeds dalen we maar niet. Hoe fraai het bos ook is, op een gegeven moment is het wel mooi geweest. En dan eindelijk, in de verte, de Attersee. Gelukkig valt de afdaling mee. De paden zijn hier goed en het allerlaatste stuk gaat over asfalt.

Om half zeven komen we aan bij Seehotel Föttinger. In dit hotel verbleef componist Gustav Mahler in de zomermaanden van 1893 tot 1896. In het kleine huisje aan het meer, het Komponierhäuschen, werkte hij aan zijn beroemde symfonieën. We zullen er morgenochtend even langs lopen.

Nu eerst even opfrissen en daarna lekker eten in het restaurant.

Overnachting: Hotel Föttinger, Steinbach am Attersee.

Gelopen: 23,3 km
Omhoog: 676 m
Omlaag: 1086 m